باغبانی علمی

یک مغازه میوه و سبزی‌فروشی در میلان
یک باغ عمودی

باغبانی علمی (به انگلیسی: Horticulture) شاخه‌ای از کشاورزی است که با هنر، علم، تکنولوژی و تجارت پرورش سبزی و گیاه در باغ سروکار دارد، و شامل کاشت گیاهان دارویی، میوه، سبزیجات، مغزدانه‌ها، دانه‌ها، علف‌ها، جوانه‌ها، قارچ‌ها، جلبک، گل‌ها، جلبک‌های دریایی، و محصولات غیرغذایی مانند علف و درختان و گیاهان معطر است. باغبانی علمی همچنین به حفاظت گیاهان، ترمیم چشم‌انداز، طراحی باغ و چشم‌انداز، ساخت‌وساز، تعمیر و نگهداری و درختکاری هم می‌پردازد. از رشته‌های کشاورزی باغبانی علمی در تضاد با کشاورزی گسترده و همچنین دامداری است.

باغبانان علمی دانش ومهارت‌های خود و تکنولوژی‌ها را مورداستفاده قرار می‌دهند تا گیاهانی را برای غذای انسان و استفاده‌های غیرغذایی و استفاده‌های شخصی و نیازهای اجتماعی تولید کنند. کار آنها شامل تکثیر و کاشت گیاه با هدف بهبود رشد گیاه، محصول، کمیت، ارزش غذایی، مقاومت در برابر حشرات، بیماری‌ها، و استرس‌های محیطی است. آنها به عنوان باغبان، تولیدکننده، درمانگر، طراح و مشاوران فنی در بخش موادغذایی و غیرغذایی باغبانی علمی کار می‌کنند.

ریشه‌شناسی

کلمه horticulture از روی کلمه agriculture مدل‌سازی شده است، و از کلمهٔ لاتین hortus به معنی باغ و کلمهcultūra «کاشت» از کلمه cultus قسمت سوم colō به معنی من می‌کارم گرفته شده است.Hortus با کلمه انگلیسی yard (در معنای زمین همراه با یک ساختمان) هم‌ریشه است و همچنین کلمه قرضی باغ(garden) است.

حوزه‌های فعالیت

باغبانی علمی شامل نه حوزهٔ فعالیت است، که می‌تواند به دو بخش گستردهٔ زینتی و خوراکی گروه‌بندی شود.

انسان‌شناسی

باغبانی علمی تاریخی بسیار طولانی دارد. تاریخ مطالعه و علم باغبانی علمی به زمان کوروش بزرگ برمی‌گردد؛ و تا زمان حال با کار باغبانان علمی مثل فریمن اس. هاولت و لوتر بوربانک در جریان بوده است. آثار باغبانی علمی به هزاران سال قبل برمی‌گردد. کاشت تارو و سیب‌زمینی هندی در پاپوا گینهٔ نو به ۶۹۵۰–۶۴۴۰ قبل از میلاد برمی‌گردد.

جستارهای وابسته

تبلیغات